Punt MC-9: Wat deed Generaal Ralph Eberhart tijdens
Punt MC-9: de aanvallen op 11 september?

<< Vorig Punt, Volgend Punt >>

Inleiding
NORAD is de militaire afdeling van de VS/Canada die verantwoordelijk is voor de verdediging van het luchtruim. Hun normale operationele procedures – volgens welke vliegtuigen die van hun koers afwijken, die hun transponder uitzetten of waar het radiocontact volledig verloren gaat onderschept dienen te worden – werden op 11 september niet gevolgd.

Als opperbevelhebber van NORAD op 11 september was Generaal Ralph E “Ed” Eberhart de uiteindelijk verantwoordelijke voor alle tekortkomingen van NORAD op die dag – met name het niet onderscheppen van de gekaapte vliegtuigen voordat ze de torens en het Pentagon binnenvlogen. Het vierde vliegtuig, UA 93, dat naar verluidt op koers lag naar de hoofdstad, is wellicht neergeschoten door NORAD, maar NORAD ontkent dit. Zodoende luidt het officiële verhaal van 11 september dat NORAD vier uit vier keer faalde om die dag gekaapte toestellen te onderscheppen.

Desalniettemin, ondanks het rampzalig falen van NORAD onder zijn leiderschap, werd generaal Eberhart nooit vervolgd of zelfs maar bekritiseerd. Sterker nog, kort na 11 september werd hij gepromoveerd en werd later “een held van 11 september” genoemd. [1]

Eberhart heeft, in tegenstelling tot generaal Richard Myers en generaal Henry Shelton, niet geschreven over zijn bewegingen tijdens 11 september. Ook werd hij weinig besproken door de Commissie 11 September. Zodoende weten we dus weinig van zijn bewegingen op die dag. Er is in de pers en door officials echter genoeg bericht om een officieel beeld te schetsen van zijn handelingen.

De officiële lezing
  • “Op de ochtend van 11 september bevond generaal Eberhart zich in zijn kantoor op het hoofdkwartier – ruwweg 30 minuten rijden van Cheyenne Mountain, waar het operationeel centrum zich bevindt.” [2]
  • “Om 6:45 uur in de ochtend MDT (Mountain Daylight Time ofwel 8:45 uur Eastern Standard [sic; werkelijk Daylight] Time) ontving generaal Eberhart een telefoontje van de leidingevende (CD) van het CMOC (Cheyenne Mountain Operation Center) dat hem op de hoogte bracht van de gebeurtenissen van het moment, een mogelijke kaping aan de oostkust. Hem werd meegedeeld dat het hier niet om een oefening ging. Hij ging naar zijn kantoor terug en zag daar op CNN de explosie bij het World Trade Center.” [3]
  • Volgens Eberhart bestond op dat moment grote verwarring in het systeem. (Dit werd ook verklaard door de Canadese luitenant generaal Rick Findley, hoofd Krijgsstaf van het Cheyenne Mountain Operatiecentrum, die de Commissie 11 September later vertelde dat, na de tweede aanval op het World Trade Center, er “verwarring was over hoeveel en welke vliegtuigen waren gekaapt.” [4])Toen Eberhart hoorde van de tweede aanval op het World Trade Center werd het hem duidelijk dat het hier ging om een in gang zijnde, gecoördineerde terroristische aanval. [5]
  • Eberhart probeerde contact te krijgen met de Voorzitter van de Chefs van Staven generaal Henry Shelton, wat niet lukte omdat deze zich aan boord van een vliegtuig bevond, op weg naar Europa voor het bijwonen van een vergadering van de NAVO. [6]
  • Eberhart nam toen contact op met de plaatsvervangend voorzitter, generaal Richard Myers, die op dat moment een ontmoeting had met senator Max Cleland in het Capitool. Eberhart belde Myers ergens tussen 9:03-9:30 uur, ofwel nog voor de aanval op het Pentagon, die plaatsvond om ongeveer 9:37 uur ‘s ochtends. [7]
  • Eberhart bracht Myers op de hoogte en vertelde hem dat de Twin Towers waren geraakt, dat NORAD als antwoord hierop jagers de lucht in zou sturen, en dat hij samenwerkte met de FAA om alle niet militaire toestellen aan de grond te krijgen. [8]
  • Volgens Myers vertelde Eberhart hem dat er “verschillende kapingscodes zichtbaar waren in het systeem”, [9] wat inhield, zo zei Myers, “dat de transponders in de toestellen met de grond spraken, en ze zeiden … we worden gekaapt.” [10]
  • Vervolgens zei Eberhart dat hij in Gebouw 1 van Luchtmachtbasis Peterson zou blijven – het hoofdkwartier van het Ruimtecommando van de Amerikaanse luchtmacht (waar Eberhart ook de leiding over had) – omdat “hij het contact niet wilde verliezen.” Toen besloot hij echter toch naar het Operatiecentrum van Cheyenne Mountain te rijden, waar hij “omstreeks 9:30 uur EDT [of 7:30 uur MDT]” vertrok, wat kort moet zijn geweest na zijn gesprek met Myers. De verklaring die Eberhart gaf omtrent het waarom hij tijdens deze crisis die tocht ondernam was dat “het rustiger was geworden” en dat het “Operatiecentrum beschikte over communicatiefaciliteiten die er op Peterson niet waren.” [11]
  • Hoewel de rit van een kleine 20 kilometer volgens de Commissie 11 September normaal “ongeveer 30 minuten” duurde, deed Eberhart er 45 minuten over. Zoals een bericht in de Washington Post later zei, “kan dat ritje langer duren als het verkeer tegenzit.” [12] Tijdens deze periode, zo werd later bericht, “kon Eberhart geen telefoontjes ontvangen terwijl hogere leidinggevenden een afweging maakten hoe te reageren”, [13] of kon hij in ieder geval geen telefoonverbinding in stand houden: “Een gesprek met de vice president Dick Cheney werd afgebroken.” [14]
  • Om 9:49, tijdens een telefoontje over de luchtdreiging bij het Pentagon, gaf hij bevel “om alle beschikbare gevechtsvliegtuigen in staat van paraatheid te brengen, met volledige bewapening.” [15]
  • De Commissie 11 September vroeg Eberhart waarom hij, nadat hij besefte dat er een georganiseerde aanval op het land plaatsvond, niet een plan in werking stelde met de naam SCATANA (Security Control of Air Traffic and Air Navigation Aids), dat het luchtruim zou ontdoen van alle niet militaire toestellen zodat de luchtmacht de volledige controle zou hebben over het luchtruim van de VS. Eberhart verklaarde dat, met de radar waarover ze beschikte, NORAD niet in staat zou zijn geweest om “die dag het luchtruim te controleren”, dus als SCATANA plotseling zou worden geïmplementeerd, dan zouden er alleen maar meer problemen zijn ontstaan. Tegen de leidinggevenden die hem adviseerden om het plan meteen in werking te stellen zei Eberhart: “Ik zal SCATANA in werking stellen als het zodanig is aangepast dat … het er niet voor zorgt dat deze ernstige situatie niet nog erger wordt.” Twee uur nadat het tweede vliegtuig het WTC had getroffen was Eberhart in staat om het aangepaste SCATANA uit te voeren. [16]
Het beste bewijs
Als men het bewijs onderzoekt dan blijkt dat Eberhart, in plaats van een “held van 11 September” misschien eerder het tegenovergestelde was. Dit bewijs kan in twee categorieën worden opgedeeld:

  1. Eberhart heeft verschillende tegenstrijdige en ongeloofwaardige verklaringen afgelegd.
  2. Door zijn acties en het verzwijgen van zaken heeft hij gezorgd voor een aantal vertragingen.

1. Eberhart heeft verschillende tegenstrijdige en ongeloofwaardige verklaringen afgelegd

Het officiële verhaal met betrekking tot Eberhart bevat de volgende elementen die, in volgorde van hierboven genoemd, zullen worden besproken:

  • Eberhart zei dat hij eerst probeerde contact op te nemen met generaal Shelton tot hij erachter kwam dat deze onderweg was naar Europa. Echter, gezien de reis van Shelton al enige tijd van tevoren was gepland is de bewering dat Eberhart niet wist wanneer zijn directe meerdere (de Voorzitter van de Chefs van Staven) niet aanwezig zou zijn ongeloofwaardig.
  • Eberhart zei dat hij generaal Myers belde toen deze zich in het Capitool bevond – wat, zoals aangetoond onder Punt MC-6[17] onjuist was.
  • Hoewel Eberhart berichtte dat de gekaapte toestellen, door het gebruik van de kapingscode, met de grond communiceerden, is het falen van alle acht piloten om de kapingscode te “squawken” één van de grote problemen met de officiële lezing. [18] Ook al rechtvaardigt Eberhart zijn rit naar het Operatiecentrum door te zeggen dat het “rustiger was geworden”, er bevonden zich op dat moment nog steeds twee gekaapte toestellen in de lucht (dat hij dit geloofde blijkt uit zijn verklaring over verschillende kapingscodes in het systeem).
  • Als hij een goede reden had gehad om naar het Operatiecentrum te gaan dan had hij een snelle helikopter kunnen nemen (in plaats van er met de auto 45 minuten of langer over te doen). [19]
  • Hoewel Eberhart beweerde dat hij tijdens de rit niet via mobiele telefoon kon communiceren beval hij naar verluidt om 9:49 uur ‘s ochtends – tijdens een conferentietelefoontje over een luchtdreiging – dat alle piloten van jagers zich gevechtsklaar moesten maken. [20]
  • Hoewel “gevechtsklaar” klinkt als een effectieve actie, het betekent eigenlijk dat de piloten in hun toestel gaan zitten, met de motoren uit. Ze waren dus niet klaar om onmiddellijk vertrekken. [21]
  • Eberhart’s bewering dat hij niet direct kon overgaan tot het implementeren van SCATANA zonder een ernstige situatie verder te verergeren, is niet geloofwaardig gezien SCATANA een plan was voor noodsituaties, en een eventuele aanpassing zou al lang zijn uitgewerkt, zeker gezien het feit dat NORAD op dat moment oefeningen hield, waaronder een vliegtuig dat in Manhattan tegen een wolkenkrabber was aangevlogen. Bovendien leken degenen die Eberhart adviseerden het plan in werking te stellen zijn probleem niet te zien.

Hieruit volgt dat de officiële lezing met betrekking tot Eberhart onjuistheden, buitengewone beweringen, en handelingen en weglatingen bevat waardoor de onderschepping van de gekaapte toestellen vertraging opliep.

2. Door zijn acties en het verzwijgen van zaken heeft hij gezorgd voor een aantal vertragingen.

Dan zijn er nog verdere onregelmatigheden met betrekking tot Eberhart’s handelingen, omissies en verklaringen.

  • Het is voor NORAD een standaardprocedure om een vlucht te onderscheppen waarmee het radiocontact verloren is gegaan, die zijn transponder heeft uitgeschakeld of van koers is geraakt. Dit was het geval bij elk van de vluchten op 11 september en toch heeft NORAD, onder leiding van Eberhart, geen van de vluchten onderschept. [22]
  • Wat betreft het falen van NORAD, in 2001 werd een tijdlijn geproduceerd waarin werd beweerd dat NORAD wist van de kapingen en probeerde de toestellen te onderscheppen, maar dat ze nooit op tijd zouden zijn. [23] Norad hield vast aan dit verhaal tussen 2001 – 2004. Maar in 2004, in het Het Eindverslag Commissie 11 September, vertelden ze een heel ander verhaal dat zegt dat (1) de FAA NORAD niet op de hoogte had gesteld van American vlucht 11 tot het te laat was voor de jagers om het toestel nog op tijd te bereiken en dat (2) de FAA niets had gezegd over de andere drie toestellen tot na hun neerstorten. [24]
  • Waar het American 77 betreft (de vlucht die zich naar verluidt in het Pentagon boorde) zeiden Eberhart en de Commissie 11 September dat “NEADS (North Eastern Air Defense Sector) nooit bericht had gekregen dat vlucht 77 was gekaapt.” [25] Maar als dat waar is, waarom vertelde Eberhart dan, ongeveer zes weken na de aanvallen, de Senaat van de VS dat NORAD om 9:24 uur jagers op had laten stijgen nadat ze waren geïnformeerd dat de gekaapte vlucht American 77 in de richting van Washington vloog en daaraan toevoegde dat “die notificatie gedocumenteerd was?” [26] Betekent de tijdlijn uit 2004 dat Eberhart’s verklaring voor de Senaat een leugen was? Of betekent dit dat de FAA loog toen ze nadrukkelijk zeiden dat ze “real time informatie” hadden gedeeld met NORAD en het Pentagon over “alle vluchten van belang, inclusief vlucht 77?” [27]
  • Waarom zou dit nieuwe verhaal zijn ontstaan? De gemeenschap die onderzoek doet naar 11 september had aangetoond dat de eerste tijdlijn NORAD niet vrijpleitte omdat er voldoende tijd was om de vluchten te onderscheppen voor ze hun doelen konden treffen. In juni 2004, op het moment dat het Het Eindverslag Commissie 11 September werd voorbereid, zei Eberhart dat deze visie klopte – dat wanneer NEADS op de hoogte was gesteld op het moment dat de FAA beweerde, zijn mensen in staat waren geweest “om alle drie de toestellen, alle vier de toestellen, neer te schieten.” [28]
  • Toen Eberhart in maart 2004 door de Commissie 11 September werd ondervraagd [29] zei hij dat hij “niet wist van de omstandigheden die de aanleiding waren” voor het in de lucht sturen van jagers om 9:24 uur vanaf luchtmachtbasis Langley. Nadat hij hoorde dat NEADS de jagers had uitgestuurd op basis van een onjuist rapport – dat vlucht American 11, de vlucht die Toren 1 had geraakt, zich nog steeds in de lucht bevond en op weg was naar Washington, DC – zei Eberhart dat hij pas “recentelijk” had gehoord van dat onjuiste rapport. [30] Het komt ongeloofwaardig over dat het hoofd van NORAD niet wist welke jagers waren uitgestuurd tot ruim twee jaar na de aanvallen.
  • Eberhart was verantwoordelijk voor het instellen van het dreigingsniveau van INFOCON (Information Operations Condition), dat de communicatienetwerken van het Pentagon moet beschermen. Slechts twaalf uur voor de aanvallen werd INFOCON naar beneden bijgesteld tot het laagste niveau van bescherming. Het niveau werd pas opgeschaald na de tweede aanval op het WTC. [31] Eberhart had tevens de leiding over veel van de militaire oefeningen (“oorlogsspelen”) die op 11 september werden gehouden, zoals “Vigilant Guardian”, volgens welk scenario terroristen een vliegtuig hadden gekaapt om New York City aan te vallen. De oefening werd “sim over live” uitgevoerd, wat betekent dat gesimuleerde kapingen in het operationele radarsysteem werden ingevoerd. Het resultaat was dat personeel van NEADS een tijdlang niet zeker was of de radarsignalen echt of gesimuleerd waren.Volgens zijn eigen verklaring realiseerde Eberhart pas na de tweede aanval op het WTC, ofwel kort na 9 uur, dat er een “gecoördineerde terroristische aanval” bezig was. Eberhart was de eerst verantwoordelijke voor de bescherming van Canada en de Verenigde Staten tegen aanvallen, en toch liet hij de oefeningen voortduren tot na 10 uur ‘s ochtends. Radarpersoneel in Cheyenne Mountain vroeg NEADS bovendien “of ze die verdomde simulaties uit wilden zetten.” Volgens een interview van de Commissie 11 September met de Canadese Luitenant Generaal Rick Findley, hoofd krijgsstaf in het Cheyenne Mountain Operation Center op de ochtend van 11 september, ontstond er, na de tweede aanval, “verwarring over hoeveel en welke vliegtuigen waren gekaapt.” [32] Desalniettemin ging de simulatie door tot na de aanval op het Pentagon (om 9:37 uur). Toen hem door de Commissie 11 September werd gevraagd wat de invloed was van de militaire oefeningen zei Eberhart valselijk dat ze “daardoor hooguit 30 seconden waren verloren.” [33]
  • Onderzoeker en verslaggever Michael Kane van Global Free Press was aanwezig tijdens een hoorzitting van de Commissie 11 September. Hij berichtte: “Na de getuigenis onder ede van generaal Eberhart vroeg ik hem wie de leiding had over de coördinatie van de verschillende militaire oefeningen op 11 september. Zijn antwoord? ‘Geen commentaar.’” [34] Luitenant Kolonel Dawne Deskins van NEADS (North East Air Defense Sector) vertelde de Commissie echter: “Oefeningen die op het niveau van NORAD zijn gemaakt worden ontworpen tijdens planningsconferenties. Deze conferenties worden meestal gehouden op Peterson”, waar Eberhart de leiding had. [35]
Samenvatting en conclusie

Eberhart heeft een aantal verklaringen afgelegd die duidelijk onjuist waren en andere die op zijn minst ongeloofwaardig zijn, waaronder:

  • dat hij besloot dat het OK was om naar het Operatiecentrum te rijden omdat “het rustiger was geworden”;
  • dat de piloten de code voor kaping hadden gesquawkd;
  • dat hij tijdens de rit naar het Operatiecentrum zijn mobiele telefoon niet kon gebruiken;
  • dat de militaire oefeningen NEADS met niet meer dan 30 seconden had vertraagd;
  • dat hij pas onlangs had gehoord dat het uitsturen van jagers om 9:24 uur was gebaseerd op een onjuist rapport over American vlucht 11;
  • dat hij generaal Myers belde toen deze zich op Capitol Hill bevond;

Eberhart veroorzaakte tevens vertraging door zijn daden en het achterhouden van informatie:

  • door INFOCON neer te schalen tot het laagste niveau van bescherming;
  • door 45 minuten of meer te nemen om naar het Operatiecentrum te rijden met een telefoon die het naar verluidt niet deed (wat betekent dat Eberhart – net als Bush, Cheney, Rumsfeld, Myers, Shelton en Winfield – naar verluidt onbereikbaar was tijdens de aanvallen);
  • door de piloten van de jagers opdracht te geven zich “gevechtsklaar” te maken, wat inhield dat de piloten wachtten in hun toestellen met de motoren uit, zodat ze niet direct ingezet konden worden;
  • door de implementatie van SCATANA uit te stellen tot nadat de aanvallen voorbij waren;
  • door het organiseren van meerdere militaire oefeningen op 11 september, waarvan tenminste één “sim over live”, en daarna niet het bevel te geven de verwarrende simulaties van de radar te verwijderen tot na de aanval op het Pentagon;
  • en tot slot, door met de Commissie in te stemmen dat de tijdlijn uit 2001 onjuist was, impliceerde Eberhart dat het militaire apparaat (onder zijn leiding) een valse verklaring had afgelegd.

Om kort te gaan, Eberhart deed niets dat effectief was als antwoord op de kapingen van 11 september – ondanks zijn deelname aan de telefonische conferentie van het leger terwijl deze kapingen plaatsvonden – behalve het vertragen van een reactie.

Er is aanzienlijk bewijs dat Eberhart zijn plichten heeft verzaakt. [36] Er zou een onafhankelijk onderzoek moeten worden ingesteld om te zien of er tot een andere conclusie kan worden gekomen.

<< Vorig Punt, Volgend Punt >>

Referenties voor Punt MC-9
Gerry J Gilmore, “Eberhart Tabbed to Head U. S. Northern Command [Eberhart in beeld voor leiding US North Command]”, American Forces Press Service, 8 mei 2002, het Northern Command (NORTHCOM) wordt beschouwd als “de belangrijkste organisatie voor de bescherming van het land”; “NORAD en USNORTHCOM eren helden van 11 september”, NORAD en USNORTHCOM Public Affairs, 15 oktober 2012.
Generaal Myers bevestigde dat, kort na het telefoontje van Eberhart, het Pentagon werd getroffen toen hij daar terug naar onderweg was. Bron: Panel I, dag II van de twaalfde publieke hoorzitting van de Nationale Commissie Terroristische Aanvallen op de Verenigde Staten. Voorgezeten door Thomas Kean, voorzitter, 17 juni 2004.
Richard Myers (met Malcolm McConnell), Eyes on the Horizon: Serving on the Front Lines of National Security (New York: Threshhold Editions, 2009, blz. 9.
Richard Myers, interview met Jim Miklaszewski, NBC News, 11 september 2002; Myers, Eyes on the Horizon, blz. 9.
Het Eindverslag Commissie 11 September, blz. 465; T R Reid, “Military to Idle NORAD Compound”, Washington Post, 29 juli 2006.
Bruce Finley, “Military to Put Cheyenne Mountain on Standby”, Denver Post, 27 juli 2006.
Eindverslag Commissie 11 september, blz. 42; Pam Zubeck, “Cheyenne Mountain’s Fate May Lie in Study Contents”, The Gazette, 16 juni 2006 ; Lynn Spencer, Touching History: The Untold Story of the Drama That Unfolded in the Skies Over America on 9/11 (New York: Free Press, 2008), blz. 240.
William B. Scott, “Exercise Jump-Starts Response to Attacks”, Aviation Week & Space Technology, 3 Juni 2002; Commissie 11 September, twaalfde hoorzitting, 17 juni 2004; Spencer, Touching History, blz. 269.
Consensuspanel 11 September: Punt MC-6: De bezigheden van generaal Richard Myers tijdens de aanvallen op 11 september.
Consensuspanel 11 September: Punt Flt-1: Een bewering met betrekking tot gekaapte passagierstoestellen.
“Er werd nooit een reden gegeven (of gevraagd) waarom Eberhart niet rechtstreeks naar Cheyenne Mountain vloog, gebruik makend van de helihaven van luchtmachtbasis Peterson.” Kevin Ryan, “The Case Against Ralph Eberhart, NORAD’s 9/11 Commander”, 12 januari 2013.
Leslie Filson, Air War Over America: Sept. 11 Alters Face of Air Defense Mission (Tyndall Air Force Base: 1st Air Force, 2003), blz. 55; Lynn Spencer, Touching History, blz. 27.
NORAD, “NORAD’S Response Times, Sept. 11, 2001”, 18 september, 2001.
Het Eindverslag Commissie 11 September, blz. 18-30 (pdf: 35-37).
Ibid., blz. 34.
Transcriptie van hoorzitting voor de Commissie Strijdkrachten, Senaat van de Verenigde Staten, 25 oktober 2001.
Communicaties FAA met NORAD op 11 september 2001: Verduidelijkende memo voor de Onafhankelijke Commissie 11 September, 22 mei 2003, uitgegeven door 911truth.org, 12 augustus 2004.
Commissie 11 September, twaalfde hoorzitting, 17 juni 2004.
Het Eindverslag Commissie 11 September, blz. 26-27, 34; Memorandum voor het Archief: Interview met CINCNORAD (opperbevelhebber NORAD), generaal Edward “Ed” Eberhart, Commissie 11 September, 1 maart 2004.
Uitsnede Geschiedenis 1ste Jagersbrigade, juli t/m december 2001, blz. 61.
Planningsdocument Vigilant Guardian: “Echte wereld of oefening? Dacht het Amerikaanse leger dat de aanvallen van 11 september een oefening waren?” Shoestring 911, 22 maart 2012; “Haal die verdomde simulaties weg: Hoe de radarschermen van NORAD gedurende de aanvallen van 11 september valse sporen weergaven”, Shoestring 9/11, 12 augustus 2010; Commissie 11 September, twaalfde publieke hoorzitting, 17 juni 2004; Consensuspanel 11 September, Punt ME-2: De bewering dat militaire oefeningen de reactie op 11 september niet vertraagden.
Kane sprak Eberhart na de twaalfde publieke hoorzitting van de Commissie, 17 juni 2004. Bron: Don Jacobs, “The Military Drills on 9-11: ‘Bizarre Coincidence’ or Something Else? [De militaire oefeningen op 11 september: Bizar toeval of iets anders?]” In Paul Zarembka, The Hidden History of 9/11, Elsevier 2006, blz. 129.
Plichtsverzuim is een specifieke overtreding onder Code Title 10.892, artikel 92 van de Verenigde Staten en geldt voor alle onderdelen van de Amerikaanse strijdkrachten. Een dienstdoende die nalatig is heeft willens en wetens geweigerd om zijn plichten uit te voeren of heeft zichzelf in een zodanige positie gebracht dat hij niet in staat is zijn plichten te vervullen (zoals Eberhart met zijn lange autorit). Artikel 92 geldt voor dienstnemenden wier handelen of achterhouden van informatie de vorm aannemen van crimineel nalatig gedrag. (“Dereliction of Duty”, Wikipedia, bekeken augustus 2014.)

 

Comments are closed.